Main content

Luke
Luke

Mensen met een psychische kwetsbaarheid hebben de wereld veel te leren

Liberaal nest

'Ik kom uit een liberaal nest. Mijn ouders leerden me bijvoorbeeld dat het belangrijk is om je eigen broek op te kunnen houden en dus een goed inkomen te verdienen. Althans, dat was wat mijn ouders zeiden. Ongetwijfeld wilden ze het beste voor mij. Helaas belandde ik in een periode waarin ik niet langer mijn eigen broek op kon houden.

Ik kreeg een psychose en had hulp nodig. Die ervaring veranderde mijn kijk op de wereld. Ieder mens heeft wel eens hulp nodig, realiseerde ik me, en soms is dat zelfs noodzakelijk. Niets om je voor te schamen. Natuurlijk is het mooi als je voor jezelf kunt zorgen en onafhankelijk bent. Maar iedereen -van psychiatrisch patiënt tot en met de 'gewone' man- heeft wel eens hulp nodig.'

Winst

Inmiddels zit ik op een punt waarop die hulp tot een minimum is beperkt. Een psychiater heb ik niet meer. Hoewel ik al jaren stabiel ben en ik steeds minder behoefte heb aan begeleiding, vind ik het minderen van hulp nog steeds spannend. Ik ben de laatste jaren actiever geworden, zowel in vrijwilligerswerk als op het sociale vlak.

Soms is actief zijn vechten tegen de bierkaai. Er is nog steeds geen echt medicijn voor ‘negatieve symptomen’ als het ernstig verminderen van energie. Maar succeservaringen geven mij een goed gevoel. Dan ben ik trots op mezelf. Wanneer ik mij zo actief gedraag, moet ik mijn passieve 'patiënt' oordeel over mijzelf wel loslaten. Die overwinningen hebben zich vertaald in een mindere behoefte aan professionele zorg. Dat is toch winst. Zowel voor mijzelf als de samenleving.'

Rijtjeshuis

'Wat ik het liefste wil? Een normaal leven. Met een betaalde baan, partner en een rijtjeshuis. Of dat haalbaar is? Ik weet het niet. Mijn ziekte heeft me geleerd om soms met minder genoegen te nemen. Om gewoon tevreden te zijn. Ik heb een periode gehad waarin ik graag een goedbetaalde baan wilde, rijk wilde worden, maar gelukkig werd ik niet van materialistisch streven. Op een gegeven moment heb ik de knoop doorgehakt en koos voor vrijwilligerswerk.

De activiteiten op vrijwillige basis maken mij gelukkig. Natuurlijk knaagt het nog wel eens. En nog steeds houd ik de vacatures in de gaten. Maar het hoeft allemaal niet meer zo nodig. Als het blijft zoals het nu is, is het goed. Ik denk wel eens dat mensen die kijken naar wat ze al bereikt hebben, gelukkiger zijn dan mensen die alleen maar kijken naar wat ze nog niet bereikt hebben. Misschien is dat een wetenschap die mijn ziekte me heeft gebracht. Ik ben er van overtuigd dat mensen met een psychische kwetsbaarheid de wereld veel te leren hebben.'